بررسی و تحلیل مفهومی رابطه نگهداری و تعمیرات بهره‌ور فراگیر (TPM) و نگهداری و تعمیرات مبتنی بر قابلیت اطمینان (RCM)

نگهداری و تعمیرات موضوع مهمی است که باید در طول طراحی و ساخت یا ایجاد یک سیستم مورد توجه قرار گیرد. نگهداری و تعمیرات بهره‌ور فراگیر (TPM) و نگهداری و تعمیرات متمرکز بر قابلیت اطمینان (RCM) هر دو مفاهیم و اصول خاص خود را به عنوان یک استراتژی نگهداری و تعمیرات برای تأثیرگذاری بر عملکرد و قابلیت اطمینان سیستم دارند. بنابراین در این تحقیق رابطه TPM و RCM مورد مطالعه قرار می گیرد . بر این اساس در این مقاله به تجزیه و تحلیل چندین مجله، کتاب و مقاله پرداخته شد تا اطلاعات مرتبط مانند تعاریف، مفاهیم و اصل و اجرای هر دو استراتژی بازگو گردد. روش مفهومی چهار عنصر تحلیل مفهومی Nasi مورد استفاده قرار گرفت . نتیجه مطالعه نشان می‌دهد که TPM در سال 1970 شروع شده بود در حالی که RCM در دهه 1960 شروع شد، اما پایه و اساس TPM و RCM در دهه 1950 با نگهداری و تعمیرات خرابی (BM) آغاز شد. TPM اساساً در مورد از بین بردن شکست از طریق فعالیت های روزانه شامل کل نیروی کار است در حالی که مفهوم RCM بهبود قابلیت اطمینان تجهیزات است. هدف TPM دستیابی به خرابی، نقص و حادثه صفر است در حالی که RCM مبتنی بر حفظ عملکردها است. اگرچه هر دو از ابزارهای مختلف استفاده می‌کنند اما هر دو از طریق ابزار ناب با هم مرتبط هستند و می‌توانند کیفیت محصول و قابلیت اطمینان تجهیزات را افزایش داده و موجب افزایش ایمنی و افزایش سود شوند.